دکتر محمّدعلی اسلامی ندوشن مدرک دکتری حقوق بین‌الملل خود را از دانشگاه سوربن فرانسه دریافت کرد. او استاد دانشکده‌ی حقوق و علوم سیاسی، استاد کرسی ادبیات در دانشگاه تهران و بنیان‌گذار فرهنگ‌سرای فردوسی است.

بی‌تردید، اسلامی ندوشن از چهره‌های چندبُعدی و تأثیرگذار معاصر بود؛ حقوق‌دانی برجسته، شاعر، پژوهشگر، استاد دانشگاه، مترجم و روشنفکری آزاداندیش که در پیوند میان ادبیات، انسان و فرهنگ، راهی تازه گشود.

«هدف او، ایجاد گفت‌وگویی میان فرهنگ‌ها و دستیابی به جهانی بر پایه‌ی اندیشه، انسانیت و زیبایی بود.»

اسلامی ندوشن را می‌توان سفرنامه‌نویسی چیره‌دست، نویسنده‌ای اندیشه‌مند و منتقدی ژرف‌نگر دانست. آثار او ترکیبی است از تأمل، تخیل و دقت؛ نثری لطیف و استوار که مخاطب را به ژرفای معنا می‌برد.

در نوشته‌هایش مفاهیمی چون ایران، شاهنامه، فردوسی، مولوی، حافظ، عشق، آزادی، فرهنگ و انسان جلوه‌گر است. او این مضامین را با ویژگی‌هایی چون تیزبینی، صداقت، وسعت اندیشه و شیوایی بیان درهم می‌آمیزد و از آن نثری ماندگار می‌سازد.

---

آثار و تألیفات

• شعر نو: مجموعه‌های «گناه» و «چشمه»
• رمان و داستان: «افسانه و افسون»، «پنجره‌های بسته»
• نمایش‌نامه: «ابرزمانه و ابرزلف»
• حسب‌حال‌نویسی: چهار جلد کتاب شیرین و خواندنی «روزها»
• سفرنامه‌نویسی: «صفیر سیمرغ»، «آزادی مجسمه»، «در کشور شوراها»، «کارنامه چین»
• پژوهش تاریخی: «ایران و یونان در بستر باستان»
• شاهنامه‌پژوهی: «زندگی و مرگ پهلوانان در شاهنامه»

از دیگر آثار درخشان او می‌توان به نامه به فرزند، از رودکی تا بهار (دو جلد)، ایران و تنهایی‌اش، باران نه رگبار، تأمل در حافظ، و ترجمه‌هایی چون آنتونیوس و کلئوپاترا، جهاد در اروپا و ملال پاریس اشاره کرد.

---

اسلامی ندوشن افزون بر تألیفات متعدد خود، فصل‌نامه‌ی «هستی» را نیز بنیان گذاشت که در دو دوره، از سال ۱۳۷۲ تا ۱۳۷۴ و از ۱۳۷۹ تا ۱۳۸۴ منتشر شد و محملی برای اندیشه‌های فرهنگی و ادبی روزگار خود بود.